Ένας ισχυρός ροτβάιλερ, σκύλος με σεβαστή και σχεδόν μνημειώδη στάση και λαμπερό, βαθύ μαύρο τρίχωμα, σκαρφάλωσε στην άκρη του ανοιχτού παραθύρου ενός πολυτελούς αυτοκινήτου, εντελώς αγνοώντας τον ρυθμικό θόρυβο του κινητήρα ή την πιθανή κίνδυνο από την κίνηση της βαριάς μηχανής.
Τα τεράστια, πρησμένα από άρρητα, σχεδόν σπαρακτικά συναισθήματα μάτια του έμοιαζαν να καίγονται με σχεδόν ανθρώπινη, συνειδητή θλίψη, καθώς απελπισμένα κοίταζε την μορφή που καθόταν πίσω από το τιμόνι, ψάχνοντας σε αυτήν έστω και μια σκιά επιβεβαίωσης ότι αυτό δεν είναι το τελευταίο τους κοινό ραντεβού σε αυτόν τον ξεχασμένο από τον Θεό τόπο.
Κάθε εκατοστό του ισχυρού σώματός του μοιάζει να δονείται από εσωτερικό, συναισθηματικό σχίσμα, και η ένταση μεταξύ ανθρώπου και ζώου γίνεται σχεδόν φυσικά αισθητή, πυκνή και απτή για κάθε απρόσμενο παρατηρητή αυτού του εξαιρετικού γεγονότος.
Κάθε μυς κάτω από το σκοτεινό, βελούδινο δέρμα του ήταν τεντωμένος στα όρια της απόλυτης αντοχής, και οι ισχυρές πατούσες, που συνήθως εξυπηρετούν για σταθερό περπάτημα στο σκληρό έδαφος, τώρα κρατιούνται σφιχτά και με ανικανότητα από την ταπετσαρία της πόρτας, σαν το ζώο να προσπαθεί φυσικά, με υπεράνθρωπη προσπάθεια, να σταματήσει το αυτοκίνητο από το να εξαφανιστεί τελικά πέρα από τον ορίζοντα.
Ο άνδρας που οδηγεί το αυτοκίνητο, ταραγμένος από εξίσου ισχυρά, αντιφατικά συναισθήματα, σιγά και με ευλαβική, σχεδόν ιερή τρυφερότητα, απλώνει το χέρι του προς τον τετράποδο σύντροφό του.
Αυτή η απλή χειρονομία αφής, αυτή η φευγαλέα, σύντομη στιγμή, όπου το τραχύ ανθρώπινο δέρμα συναντά τη βρεγμένη, τρεμάμενη μύτη του σκύλου, έγινε το επίκεντρο αυτής της εξαιρετικής ιστορίας απόλυτης αφοσίωσης και καταιγιστικού πόνου αποχωρισμού, που δεν χρειάζεται λόγια για να γίνει πλήρως κατανοητή από κάθε ιδιοκτήτη ζώου σε αυτόν τον πλανήτη.
Καταγράφει αυτή τη στιγμή με τέτοια χειρουργική ακρίβεια, ώστε ο θεατής μπορεί να έχει την εντύπωση ότι συμμετέχει σε αυτό το συναισθηματικό αποχαιρετισμό σε πλήρη απομόνωση, νιώθοντας το κρύο του ορεινού αέρα και τη ζέστη της αναπνοής του σκύλου.
Η ατμόσφαιρα που επικρατεί σε αυτό το σύντομο, αλλά εξαιρετικά έντονο κομμάτι του βίντεο είναι τόσο πυκνή από ένταση, που μπορεί να κοπεί με μαχαίρι, και ο μονότονος θόρυβος του ανέμου που περνάει από το ανοιχτό παράθυρο φαίνεται να εντείνει την αίσθηση του αυξανόμενου κενού και της επερχόμενης, αναπόφευκτης νοσταλγίας.
Ο ροτβάιλερ δεν βγάζει κανένα ήχο, δεν γαβγίζει σε διαμαρτυρία, δεν κλαίει για έλεος – η εκκωφαντική σιωπή του είναι ωστόσο πιο δυνατή από οποιαδήποτε κραυγή, αποτελώντας την καθαρότερη εκδήλωση βαθιάς, πρωταρχικής αφοσίωσης που μόνο ένας σκύλος μπορεί να προσφέρει σε έναν άνθρωπο.
Το σκηνικό του ορεινού δρόμου, με τις εμφανείς κίτρινες γραμμές που χωρίζουν τις λωρίδες κυκλοφορίας, αποτελεί απλώς ένα κρύο, τεχνικό υπόβαθρο για αυτό το παγκόσμιο θέαμα αγάπης, που μας θυμίζει την ευθραυστότητα κάθε στιγμής και τη δύναμη των αόρατων δεσμών που συνδέουν δύο εντελώς διαφορετικά είδη σε μια ενιαία, αδιάσπαστη και πνευματική ολότητα.
Κάθε λήψη με αυξανόμενη δύναμη υπογραμμίζει το δραματικό της κατάστασης, όπου ο πιστός σύντροφος προσπαθεί με κάθε κόστος, ενάντια στη λογική και το πεπρωμένο, να παρατείνει τα τελευταία δευτερόλεπτα φυσικής επαφής με τον φύλακά του.
