Η διασώστρια διάβασε την ιατρική κάρτα πιο γρήγορα από όσο οι περισσότεροι άνθρωποι διαβάζουν ένα μήνυμα στο τηλέφωνο. Το πρόσωπό της άλλαζε με κάθε πρόταση.
— Ασθενής με καρδιακή ασθένεια, διαβήτη, λαμβάνει αντιπηκτικά, ιστορικό λιποθυμιών, επείγουσα επαφή: Κλάρα Μαρς — είπε στον συνεργάτη της. — Έλεγξε τη γλυκόζη, παρακολούθηση, οξυγόνο. Με προσοχή στη μεταφορά.
Ξαφνικά, αυτός ο παλιός φάκελος, που πριν από λίγο όλοι θεώρησαν κλεμμένος, έγινε το πιο σημαντικό πράγμα στο πεζοδρόμιο. Δεν φαινόταν εντυπωσιακός. Δεν ήταν μια σύγχρονη συσκευή. Δεν είχε οθόνη, κωδικό ή σήμα. Ήταν απλά ένα διπλωμένο χαρτί προστατευμένο από τη βροχή από έναν άνθρωπο που το πλήθος είχε ονομάσει κλέφτη.
Ο Γκράβελ έκανε ένα βήμα πίσω, καθώς οι διασώστες ανέλαβαν τη φροντίδα. Δεν προσπάθησε να είναι στο κέντρο. Δεν προσπάθησε να αποδείξει ότι είχε δίκιο. Στεκόταν με τα χέρια φανερά, δίπλα στην αστυνομικό, σαν κάποιος που ξέρει ότι φαίνεται ένοχος σε ξένη λήψη και πρέπει να περιμένει μέχρι να φτάσει η αλήθεια με τα πόδια.
