Πλάι στις όχθες του ποταμού, που αυτή την εποχή του χρόνου έμοιαζε περισσότερο με υγρή φυλακή από πάγο και παγωμένο νερό, η ατμόσφαιρα ήταν φορτισμένη με ανείπωτα συναισθήματα.
Ο αέρας, κοφτερός σαν ξυράφι, έκοβε τα πρόσωπα των συγκεντρωμένων διασωστών, ενώ κάθε ανάσα έβγαινε από τα πνευμόνια τους με τη μορφή πυκνών συννέφων από ατμό.
Ο χειμώνας φέτος δεν είχε έλεος, και το ρεύμα του ποταμού, κουβαλώντας κομμάτια πάγου κοφτερά σαν μαχαίρια, έμοιαζε να κοροϊδεύει τις ανθρώπινες προσπάθειες.
Μετά από ώρες κοπιαστικής εργασίας, κατά την οποία κάθε μυς αρνιόταν να υπακούσει και τα δάχτυλα έχαναν την αίσθηση παρά τα ειδικά γάντια, πάρθηκε η πιο δύσκολη απόφαση – το τέλος της επιχείρησης.
Ο επικεφαλής, άνθρωπος με πρόσωπο χαραγμένο από χρόνια εμπειρίας στη διάσωση, χαμήλωσε το βλέμμα, μην μπορώντας να κοιτάξει τον ποταμό που φαινόταν να κερδίζει εκείνη τη μέρα.
Ωστόσο, στη μέση αυτού του παγωμένου τοπίου, βυθισμένος μέχρι το στήθος του στα θολά, θανάσιμα νερά, στεκόταν εκείνος – ένας γερμανικός ποιμενικός από την ελίτ μονάδα K9, ένας σκύλος που το ένστικτό του υπερείχε πολλές φορές της ανθρώπινης λογικής.
